2 jaar na Nienke
Afgelopen dinsdag, 4 juni, is onze zoon Stijn geboren! Het broertje van Nienke. Na toch weer een heerlijke zwangerschap was het na 38 ½ week eindelijk zo ver.
We hebben beiden weer intens van de 9 maanden met Stijn in mijn buik kunnen genieten. Door haptonomie, yoga en onze enorme liefde voor dit tweede kindje ging dat genieten van zelf!
Elke controle bij de verloskundige was best spannend. Omdat we een kruisje achter onze naam hadden staan, kregen we elke controle een echo. Heerlijk even naar hem kijken.
Als ik hem een tijd niet gevoeld had, kon ik wel eens onrustig worden. Maar vaak werd ik dan al snel gerust gesteld door toch een trap of een stomp. De laatste weken waren veel angstiger. Wanneer gaan we bevallen? Wanneer kan ik mijn levende kindje vasthouden? Soms kon ik me het helemaal niet voorstellen dat er binnenkort een huilend, poepend, kraaiend kind in dat wiegje zou liggen. Waarom zou het nu goed gaan? Tuurlijk gaat het nu goed! Soms is het weer een puinhoop van dubbele emoties in mijn hoofd. In het dagboek dat ik voor Stijn heb geschreven, kon ik mijn emoties ordenen. Dat Stijn in mijn buik in hetzelfde ‘kamertje’ als Nienke heeft gewoond, vond ik in het begin heel pijnlijk. Dat kan ik hem toch niet aan doen? Daar is zijn zus overleden! Nu vind ik het juist mooi. Broer en zus horen toch bij elkaar?
Ik kon pas met weeënopwekkers ingeleid worden als mijn lichaam er klaar voor was, dus voldoende ‘week” was. Dat wachten duurde zo lang. Met 38 ½ week gingen we met onze tas en een lege maxicosi naar het ziekenhuis. De zenuwen en de nieuwsgierigheid naar dit kindje gierden door ons lijf. Toevallig bleek deze dag Rosalie ook dienst te hebben, de verpleegster die ons bij Nienke had geholpen. Helene heeft de bevalling weer gedaan. Dus we hadden precies hetzelfde team om ons heen. Dat maakte de sfeer tijdens de bevalling heel intiem en vertrouwd. De schreeuw die Stijn liet toen hij net op deze wereld was, zal ik nooit vergeten. Het duurde een paar seconden voordat ik snapte dat hij dat geluid maakte, dat ie echt leefde. Later realiseren we ons ook weer hoe verschrikkelijk stil het bij Nienke was. Dat zagen we nu nog helderder. Nu voelden we nog duidelijker wat we niet hadden.
Stijn heeft bruine ogen gekregen. Nienke zou blauwe ogen hebben gehad, denken we. Hij heeft dezelfde hapwangen en hetzelfde pruillipje. Jullie zijn echt broer en zus!
In de eerste weken is de angst Stijn te verliezen constant op de achtergrond. Niet continu heel heftig, maar soms grijpt het me naar de keel. Als hij een hele nacht heeft doorgeslapen is het best eng om het kamertje binnen te gaan. Ademt ie nog? Ook een soort ongeloof dat hij altijd bij ons blijft. Hij hoort zo bij ons! Maar soms durf ik niet te zien dat dat altijd zo blijft. Dat ik hem op mag zien groeien. Het idee dat ze hem een keer komen halen, is steeds aanwezig. Ik lig er niet wakker van, maar het is er wel. Elke ouder zal die angst wel kennen.
Soms hoor ik moeders zeggen dat ze wat nuchterder zijn dan ik. Dat ervaar ik als vervelende kritiek. Het is juist heerlijk, goed en eerlijk om te voelen wat je voelt. Ik denk hardop om woorden te vinden voor wat ik voel en dat kan dan ‘zweverig’ overkomen. Volgens mij is het juist meer een bewustwording van het mooie nieuwe leventje. Dat koude realisme van anderen lijkt meer op een vanzelfsprekendheid waar ik me ontzettend aan stoor. De geboorte van Stijn lijkt een ‘happy-end’ van een verdrietig verhaal. Maar we willen ons verhaal over Nienke nooit afsluiten. Dat boek doen we nooit dicht. Dat ligt altijd open. Ze hoort er ook bij. We zijn nu met z’n viertjes. De komst van Stijn is het begin van een prachtige tijd.
Het leven is zo kostbaar. We moeten het nemen zoals het komt, maar we moeten er ook zelf iets moois van maken.
Dag meisje, je hebt nu een klein broertje. Zorg je dat je hem ook een beetje in de gaten houdt? Wij hebben zo veel van je geleerd, je hebt ons zo veel levenskracht gegeven. We zullen Stijn over zijn grote dappere zus vertellen. Misschien voelt hij ook ooit dat hele bijzondere warme vlammetje in zijn hart.
Dag lieve meid, we houden van je.
