Onze leeftijd begint bij onze geboorte.
Nienke begon haar leven al in mijn buik...
Dagboek
21 januari
Het was begin deze week dat we de zwangerschapstest deden. Al enkele dagen had ik het gevoel dat het raak was. Gevoelige borsten, raar gevoel in de buik. Ik was nog maar enkele dagen over tijd. Nadat ik er een nacht wakker van heb gelegen, toch een test gekocht. Zo spannend. Een + was raak, een – was mis. Eerst maar even eten… OK, het moment van de waarheid is daar. Ik had me al eerder zwanger gevoeld, maar toen was het mis. Die teleurstelling konden we ons goed herinneren. De tester met wat urine er in lag op een bordje op tafel. Gelijk verscheen er één streepje. Ik dacht “jammer”. Maar Joost zei: “Er staat een heel licht streepje achter”. En ja hoor, het lichte streepje werd steeds duidelijker. Tot het echt een + was! Zo blij dat we waren! Het voelde zo goed en juist. We worden papa en mama! Ik draag ons kind. Nou ja, volgens het boek is het nog maar een paar millimeter groot. Wat dat niet doet met je lijf! Ongelofelijk. We hadden het gelijk over wat dit gaat betekenen voor bijvoorbeeld de geplande vakantie naar Noorwegen en werk. Maar ook over hoe bijzonder dit kind moet worden, met zulke ouders.
Soms wil ik het al van de daken schreeuwen. Dan denk ik “ze moesten eens weten…” en geniet ik van ons geheim.
23 januari
We hebben het grote nieuws inmiddels aan de opa’s en oma’s verteld. Wat was dat heerlijk om te vertellen! Dolgelukkig. Beiden worden voor de 2e keer opa en oma. En het er om gaan… Wie bevalt het eerst: Mijn schoonzusje of ik! Mijn zusje kan binnen nu en 2 weken bevallen. Ze heeft volledige rust toegewezen gekregen. Bankzitten en theedrinken is het enige dat mag. Maar ze doorstaat het kranig: “Als het met Ukje allemaal maar goed gaat”. En het gaat goed. Vanmiddag gaan we naar haar toe. Ben benieuwd hoe ze reageert! Hoe voel ik me? Gisteren had ik een enorme misselijke aanval van wel 15 minuten. Met zweten, koud en gevoel van overgeven erbij! Ik probeer te ontdekken of het iets te maken heeft met hoe druk ik het heb. Had vrijdag namelijk een erg hectische dag op het werk. Mijn borsten worden nóg pijnlijker.
Hoe lang gaat dit nog door? Vies: wierook en sigaren
Lekker: fruit en melk. Tussen de middag eet ik minder dan anders.
21 februari
Inmiddels hebben we het hartje gezien bij de verloskundige op de echo. Volgens haar is het een heel gezond embryootje! Heerlijk om te horen. Het was een beetje wazig op dat kleine schermpje, maar dát was ons kindje! Aan de lengte van het vruchtje kon ze zien hoe oud het was. Volgens deze eerste meting was het 1 week jonger dan we dachten. Om dit te bevestigen moeten we begin maart terugkomen voor een 2e echo. We kijken er nu al naar uit. Want dan zou ik het op mijn werk kunnen vertellen.
Mijn zus is nog niet bevallen. Terwijl ze de 18e was uitgerekend. Het antwoordapparaat stond net aan… wie weet…
Mijn borsten blijven gevoelig. ’s nachts draag ik zelfs een BH voor als ik moet plassen. Ik ben steeds vaker moe. Vandaag een baal-ATV opgenomen. Heerlijk!
14 maart / 18 weken
De echo van begin maart was fantastisch. Ik vond het moeilijk om armen en benen te onderscheiden. Joost snapte gelijk wat hij zag. Als ik mijn armen boven mijn hoofd legde en flink hoestte ging je bewegen in mijn buik. Daar voelde ik dan zelf nog niks van, maar jij was druk bezig. De verloskundige liet ons even alleen. Dat was een mooi moment: we waren eventjes met z’n drietjes! Toen ze terugkwam was je 180 graden gedraaid! En je had je duim in je mond. Dit moment kon de verloskundige vastleggen met een printje van het scherm. Eigenlijk voelde we ons al hartstikke trots! Die avond zijn we lekker een hapje bij de Griek gaan eten om het te vieren. Je hebt een nichtje! Anke Lisa, geboren op 29 februari 2000, 20.44 uur. 52 cm lang, 3200 gram zwaar. Een prachtige meid. Mijn zus vindt het zo fantastisch dat ik dat ook ga meemaken… de schat!
Op het werk reageerden ze leuk. Wel heel verschillend. De één echt heel gemeend, de ander kan zich er niets bij voorstellen, bij dat gelukkige gevoel. Enkele stomme reacties: “Gefeliciteerd, hoe lang hebben jullie er over gedaan?”. “Nou, dan word jij ook al zo’n dure voor de baas!”. “Daar gaat weer een redactielid”. Maar over het algemeen hele positieve reacties. Veel kaartjes gehad. Ook van mensen van wie je het niet zou verwachten. Trots loop ik met mijn buikje door het restaurant op ’t werk. Van mijn zus kan ik wat zwangerschapskleding lenen. Ongelofelijk dat ik straks die grote broeken nodig heb!
Begin april hebben we bij de verloskundige je hartje gehoord. Het klonk alleen niet als een hartje, meer als een ruis of een rijdende trein. Het hartje is ook nog maar ± 1 cm klein. Naarmate het groter wordt, kun je het beter horen.
De vermoeidheid ben ik nu wel erg beu. Volgens de boeken moet dat nu ongeveer afgelopen zijn en moet er een fittere periode aanbreken… Soms voel ik al wat steken onder in mijn buik. De banden die de baarmoeder op z’n plaats houden hebben natuurlijk 28 jaar niets gedaan. Nu moeten ze ineens aan het werk!
Met volleyballen ben ik half maart al gestopt. Door de zwangerschap worden gewrichten, vooral rondom het bekken, al heel snel weker. Na een training of wedstrijd had ik ontzettende pijn. Een duidelijk signaal van mijn lichaam, waar ik vooral nu naar moet luisteren. Het kostte wat moeite, ben nu toch maar gelijk rigoureus gestopt. Af en toe coach ik nu een wedstrijd.
De pijn in mijn borsten is al wat minder. Moet nu toch echt op zwangerschapsgym of zo. Ben bang dat ze anders gaan hangen... Volgende week laatste toneelles. Daarna ga ik zwemmen. In juni begint de yoga?
Soms praat ik tegen je. Vandaag was ik in de sporthal. Op het veld naast ons werd een kampioenswedstrijd gespeeld met veel luidruchtige toeters en geschreeuw. Je kunt nu al wat horen, geloof ik. Dus vroeg ik je: “Niet te veel lawaai???” Ik heb je nog niet echt gevoeld. Soms denk ik links boven iets te voelen. Maar.. ik weet ’t niet. Nu ben ik ± 18 weken. Bij de 20e week zou ik iets kunnen voelen. Ik kijk er naar uit!!!!
Onze katten Sjors & Sjimmy stampen soms gewoon in mijn buik. Ik ben benieuwd of je dat dan voelt… Misschien hoor je ze wel spinnen. Je oortjes zijn toch al klaar?Misselijk ben ik niet meer. Soms wel brandend maagzuur.
Laatst een rare huilbui die ik laatst had. Na een feestje barstte ik in tranen uit! In de hotelkamer jankte ik het uit. Gewoon vermoeidheid en een beetje een wanhopig gevoel van Joost ik wil naar huis!!! Verder heb ik geen rare emotionele dingen. Joost vindt zelfs dat ik rustiger ben geworden, minder gejaagd.
Aardappelen eet ik erg graag. Hutspot, boerenkool. Heerlijk. Voorheen aten we veel rijst en pasta. Ik drink graag thee, gesteriliseerde melk en appelsap. Chocolade en koffie vind ik nog steeds lekker! Zo, ik ga nu naar bed!
21 april / 19½ week
Het is goede vrijdag. Lekker een dagje vrij! Ik ben nu ± 19,5 weken. Volgens mij heb ik je deze ochtend 9.00 uur gevoeld! Zachtjes aan de binnenkant van mijn buik. Omdat het zo’n onbekend gevoel was, kan het haast niet anders zijn, dan dat jij het was. Maar echt overtuigend was je nog niet. Het was een beetje een ‘vaag’ gevoel. Misschien begrijp ik het echt over een aantal weken… Met 20 weken schijn ik iets te kunnen voelen.
