De begrafenis
Dinsdag 10 oktober
Om 9.30 uur waren onze ouders en zussen bij ons voor een kop koffie. Je lag in je mandje met de deksel er op in je box. Sander had de witte ballon al gebracht. Deze hebben we aan het mandje gebonden.
Mam en Pap hebben ons drietjes naar de begraafplaats gereden. Daar bleek de hele ontvangstruimte al vol met mensen te staan. Ongelofelijk zo veel! Joost droeg je de aula binnen. Ik liep achter hem aan. Keek naar de grond. Kon de mensen niet aankijken. Eerst jou naar de aula brengen. Joost droeg je naar binnen. Ik heb je 9 maanden mogen dragen, deze éne dag doet Joost dat. Hij had je zo graag zo vaak in je maxicosi willen dragen! Verrast door de prachtige bloemen in de aula. Met Sander even het draaiboekje doorgenomen.
Terug naar de ontvangstruimte. We hebben heel veel mensen gezien. Het verliep een beetje chaotisch, want zo veel mensen hadden we niet verwacht. Een echte knuffel, een hand of even samen huilen. Vaak schoten woorden te kort. Zó veel mensen om ons heen (90 mensen bleek later) die allemaal met ons meeleefden, deed goed. Nadat we iedereen persoonlijk hadden begroet, gingen wij als eerste de aula binnen.
Oma Wil had een prachtig verhaal over ons, vooral over de 9 maanden mooie zwangerschap. Tevens vertelde ze over Joost toen hij 4 jaar was. Prachtig, dankjewel Wil!
Als er twee mensen sámen in blijde verwachting van een kindje waren, dat waren dat Annelieke en Joost. Iedereen, die het geluk heeft gehad ze in deze periode te mogen ontmoeten, zag dat ze gewoon lícht uitstraalden.
Het liefst wat ze deden was samen op een terrasje gaan zitten, de buik voorop, zodat iedereen het goed kon zien. Toen Jan, de vader van Joost jarig was, werd de kinderwagen geshowd, een super luxe geval met allerlei technische snufjes, waarvan de werking stuk voor stuk en heel gedetailleerd uitgelegd werd en wie ze goed kent, weet dat die twee daar samen enorm van genoten.
Meer dan 9 maanden een kindje mógen dragen, is op zich al een groot geluk! Op welke dag het zou komen, wist niemand, maar alles was klaar! De kinderkamer met zijn prachtig in elkaar passende commode, allemaal door Joost en Lieke zelf bedacht, gemaakt en geschilderd. De transparante sluier boven het bedje, door Lieke uitgekozen! Alles was gepoetst en geboend voor het prinsje of prinsesje. Het was spannend, wát zou het worden en hóe zou het heten?
Maar een kind krijg je, dat heb je niet, zoals wij zo vaak tegen elkaar zeggen. Ik héb er twee, oh, wij hebben er drie! Nu Annie, de moeder van Lieke en ik, de moeder van Joost al zó lang moeder zijn en Annie en ik ook nog onze eigen moeders mogen hebben, weet je dat een kind een geschenk is. Een geschenk dat je mag kóesteren, maar het lóslaten begint al veel eerder! De meeste vaders en moeders mogen over dat loslaten heel lang doen. Maar voor Annelieke en Joost begint het te vroeg!
Het is een meisje geworden. Nienke, Nienke van Opstal, onze kleindochter. Het klinkt prachtig. Een echt grietje met rode wangetjes, een dieprood meisjesmondje en volgens Annelieke met trendy gekleurde nageltjes. Wij zijn jullie dankbaar, dat we het, in kleine kring, hebben mogen zien en vasthouden om het samen met elkaar te kunnen delen. Dat kan ons niet meer afgepakt worden.
In deze dagen moest ik denken aan een gebeurtenis toen Joost nog op de kleuterschool zat. Ik mag het van Lieke vertellen, zij heeft het
altijd een prachtig verhaal gevonden. Wij wonen op Effen, een buurtschap in Breda met een kerk, kerkhof, begraafplaats zeggen ze hier, en een school. Joost zag daar met zijn 4 jaar oud een begrafenisstoet. “Mama, mama”, riep tie toen hij tussen de middag thuiskwam. “Als je doodgaat, mág je in een bloemendoos”. En ik met de thee en de boterhammen bezig zei: “Wát zeg je toch allemaal?” “Ik heb het zelf gezien, mam: Als je doodgaat, mag je in een bloemendoos”.
En ik zei: “Nou Joost, daar kun je eens een mooie tekening over maken”. En jullie weten, dat die tekening er nog steeds is. Ik was er stil van, wat zegt mijn kind dat mooi.
Als wij het vandaag zo óók allemaal een zouden kunnen zien! Stráks gaan we samen Nienke in een bloemendoos bewaren en haar voor altijd in ons hart sluiten!
Mama-Wil
Daarna hadden we gekozen voor een mooi nummer van Marco Borsato van de CD ‘De Bestemming’. Dit is een rustig lief nummer over de eerste 9 maanden van het leven. Dit hebben we in de auto naar onze familie in Brabant vaak gedraaid toen jij nog in mijn buik zat. Dit nummer heb jij dus ook gehoord. Zachtjes hebben we nu ook samen meegezongen. Slaap maar
Ik zie je moeders ogen stralen
De liefde heeft haar aangeraakt
Ik zoek een zin die kan vertalen
Wat jij in mij hebt losgemaakt
Slaap maar
En weet dat je welkom bent
We leven naar het moment
Dat jij hier bij ons zal zijn
Zorg maar dat je groter groeit
Voor ons heb je al een naam
Je wieg staat al bij het raam
Dus neem de tijd
Ik heb een signaal van jou gekregen
En luister hoe je hartje klopt
Ik voel je zo nu en dan bewegen
Wanneer je naar het leven schopt
Slaap maar… Dus neem de tijd
Songtekst Marco Borsato
Toen droegen we je naar buiten. We liepen naar het kinderveldje met de hele stoet achter ons aan. Joost zette je zelf in je grafje. Dat beeld staat nog zo duidelijk op mijn netvlies. Je foto zetten we op de grond bij je grafje. Zo kon iedereen zien hoe mooi je bent. Mijn vader las een mooi gedichtje voor over een bloem, over jou. Tot onze verbazing brak de zon door vanaf het moment dat we buiten waren. Papa zei al “Dat kan geen toeval zijn”. De hele ochtend had het geregend.
Ik noem je: bloem
Nienke, ik noem je: bloem
ik noem je: merel in de vroegte
ik noem je: mooi en lief
ik noem je: narcis in de nacht
waaroverheen de wind strijkt
naar ons toe
ik noem je: bloem in de nacht
Ik noem je: bloem
Gedicht van Jan Hanlo
Na het gedicht lazen Joost en ik het tekstje voor van je kaartje. In eerste instantie zou ik het alleen doen. Maar ik vond het fijn dat we het toch met z’n tweeën hebben gelezen. Vervolgens moesten we je echt symbolisch loslaten door de witte ballon op te laten. We liepen naar een open plek zonder bomen. (Joost was donderdagmiddag nog speciaal naar het veldje gegaan om te kijken waar de bomen stonden.) Daar ging je. Tegen de achtergrond van een prachtig blauwe hemel zagen we de witte ballon verdwijnen achter een boomtop. Naar dit moment had ik de hele week ‘uitgekeken’. Dit was het moment dat ik je moest laten gaan. Ik heb je 9 maanden zo dicht bij me gehad en nu moest ik je al laten gaan. Afscheid nemen als het leven net begonnen is. Ik dacht eerst dat ik dat touwtje nooit los zou kunnen laten. 5 dagen heb ik me er op voorbereid. Toen het moment daar was, voelde het goed.
Terug bij het grafje legden we eerst zelf onze bloemen neer bij je foto. Voor alle gasten hadden we een witte Gerbera gekocht. Deze werden allemaal bij je neergelegd. Prachtig was dat. Sommigen hadden een knuffeltje, een kaart of een lantarentje voor je meegebracht. Het werd langzaam jouw bloemendoos.
Joost en ik gingen als laatste weg, zodat we nog even met je alleen waren. Daar lag je, nu op je eigen plekje, waar je voor altijd zal blijven. We mochten je niet langer bij ons houden. Dit is jouw plekje. Dit is kennelijk ons verhaal. We wisten dat we je ook een plekje in ons hart moesten geven. Dat zeggen ze altijd zo mooi, maar niemand weet precies hoe je dat doet. De tijd zal het hopelijk leren…
Meisje, je papa en mama zullen je verschrikkelijk blijven missen en altijd van je houden. Ook al ben je niet bij ons. Je bent onze prachtige dochter, ons eerste kind. 9 maanden en 5 dagen hebben we van je genoten. Die 5 dagen thuis voelden we ons echt een gezinnetje. Het is echt heerlijk om papa en mama te zijn. Dat je zo lang zo mooi bent gebleven is jouw geschenk aan ons. Dank je wel daarvoor. We zijn trots op je. We houden van je.
Teruggereden naar huis met Pap en Mam. Toen we vertrokken verdween de zon en ging het zelfs hagelen! Met bakken uit de hemel! Sander had mijn ouders verzekerd dat je grafje gelijk dichtgemaakt werd, zodat je niet nat kon worden. Thuis een broodje met een kop soep gegeten. De ouders, oma’s, zussen en goede vrienden waren er nog even. Al snel voelde ik me heel moe, gesloopt. De gasten vertrokken en ik ging naar bed.
