1 september / 37 ½ weken
Ik ben nu 2 weken met zwangerschapsverlof. Het is heerlijk genieten. 5 dagen per week werken èn zwanger zijn, viel best zwaar. Voor anderen klinkt het fantastisch: 5 weken vrij tot de bevalling. Maar echt als vakantie voelt het niet. Ik slaap veel, lees veel. Door die dikke buik kun je niet de dingen doen die je wilt doen.
Je kamertje is er klaar voor. Ik ben nog met een leuk lampje bezig voor boven je commode. Joost is druk met de inbouwkast op onze slaapkamer. Dat wordt ook erg mooi.

Doordat ik veel rust, voel ik je bewegingen nu vaker. Als je werkt, maak je dat minder bewust mee. Bij Joost is het nu ook duidelijk dat je er binnen enkele weken kan zijn. Vreemde gewaarwording. Dan zijn we echt met z’n drietjes. We kijken er erg naar uit om je te ontmoeten, om je echt vast te houden.

Ik heb al één oefenwee gehad. Nu weet ik een beetje hoe dat voelt. Ik kijk niet erg tegen de bevalling op. Ik heb me voorgenomen goed naar mijn lichaam te luisteren en als het zover is, te doen waar ik zin in heb. Joost gaat nu ook mee naar de yoga. Dat maakt hem ook wat bewuster van wat er komen gaat. Samen slaan we er ons wel doorheen. Vandaag ben je erg druk. Zo druk dat ik je heel laag voel.

2 september / 37½ weken
Je nichtje Anke heeft al lekker in jouw badje gebadderd. Ook de commode hebben we getest: goedgekeurd! Je neefje Ruben is geboren! Hij is zo klein zoals jij nu ook ongeveer bent. Elke keer als ik rechts onder in een schop voel, moet ik aan Rubens voetjes met zijn rode teentjes denken. Straks weten we hoe jouw voetjes zijn. Joost en ik grappen daar vaak over. Wij vinden elkaars voeten niet echt mooi! Weet je, die opmerkingen van ‘oh, hij lijkt op Joost’ of ‘oh, echt een Gorissen’ vind ik nu zo overdreven. Ten eerste omdat je als baby al jezelf bent, je bent zo uniek zoals je bent. Dat maakt een nieuw mensenleven zo bijzonder. Verse ouders willen dát horen. Dat hun kindje typische kenmerken van de familie heeft, is totaal niet interessant. Je bent gewoon ----- of ---- ! Ten tweede: je gezichtje kan nog alle kanten op. Sterker nog: je haren vallen eerst nog uit, je ogen verkleuren en je gezicht groeit van ongeveer 10 cm naar wel 25 cm!

De buik wordt nu wel erg zwaar. De ondersteunende band doe ik bij elke actie aan, ook al is het in huis. Omdat mijn blaas nu wel erg in de knel komt, moet ik vaak plassen. Soms lijkt het alsof je met je vingertjes in de blaas ligt te prikken. Dat voelde alsof ik een blaasontsteking had. Een urinetest wees uit dat er niets aan de hand was.

Je kunt vanaf nu thuis geboren worden. Dat geeft een heerlijk gevoel. Het lijkt ons prettiger dan in het ziekenhuis. Hopelijk is volgende week de kast klaar. Ik denk dat ik dan pas een soort ‘innerlijke rust’ kan vinden.

Gisteren zijn Pap en Mam mee naar de verloskundige geweest. In hun tijd ging het allemaal zo anders. Het was voor hen zo fantastisch om je hartje te horen door dat apparaat! Zo luid en duidelijk.

10 september / 38 weken
Afgelopen woensdag en donderdag heb ik ’s nachts al een paar flinke oefenweeën gehad. Intuïtief wist ik dat dit niet hét moment was. Ze kwamen heel onregelmatig. Het voelde als een soort menstruatiepijn heel laag onder in de buik. Ik heb gelezen dat het dan nog best een aantal weken kan duren… Zulke gebroken nachten hoop ik niet te veel mee te maken. Die dagen daarna voelde ik me ook een beetje rot. Zenuwen en het gevoel van ‘hoe lang moet ik nog’. Ik kom de dagen door met ontbijtje, krantje, tijdschriften, lampje knutselen, slapen, TV kijken, eten klaarmaken. Een weekje denk ik dit nog wel vol te houden … maar dan…

De kast op onze slaapkamer is klaar! Dat wil zeggen dat de kleren er in kunnen, de deur en het plafond met verlichting komen na de bevalling. Papa Joost moet tenslotte ook uitgerust aan jouw geboorte beginnen!

Door die oefenweeën ben je al behoorlijk ingedaald. Mijn buik is deze dagen daardoor veranderd van vorm. Het zwaartepunt ligt lager. Volgens mij voel ik daardoor ook wat meer steekjes in mijn liezen en bij mijn schaambeen. Gister heeft Joost nog wat foto’s gemaakt van die enorme buik. Kun je later zien waar je in gezeten hebt…

16 september / 39 weken
Woensdagavond weer veel oefenweeën. Dit keer trok het erg door maar mijn benen. Weinig geslapen. Joost was donderdag gelukkig vrij. Samen voor controle naar de verloskundige geweest. Omdat het allemaal al zo rommelde, heeft ze me inwendig onderzocht. Je ligt met je hoofdje heel mooi voor de uitgang. Ze kon je hoofd voelen! Was ik best jaloers op, dat zij jou eerder voelde dan ik. Stom, want dat is logisch! Nog één zo’n weeënnacht, en de ontsluitingsweeën zouden kunnen beginnen…

En ja hoor, donderdagnacht was het weer heel onrustig. Dit keer konden Joost en ik er beter mee omgaan. Door gewoon hardop te zeggen wat ik waar voelde, kon Joost zich meer betrokken voelen. Na een beenmassage om ± 4.00 uur hebben we nog een paar uurtjes geslapen.

Vrijdag wat meer afscheiding dan normaal. Was even bang dat het vruchtwater was. Volgens Mirjam kan dat ook een beetje van de prop zijn. Dit is een slijmprop van ± 2 cm die de baarmoederhals afsluit. Als ik deze helemaal ben verloren kan het niet lang meer duren.

a.s. dinsdag is de uitgerekende datum. Vrijdag heb ik heel de dag het gevoel gehad dat je een deze dagen zou komen. Maar na een heerlijke rustige vrijdagnacht realiseerde ik me dat het nog best een week kan duren.

Iedereen leeft erg mee. Wil, mama, Mir, Ilsie en anderen bellen regelmatig hoe het met ons gaat. Vandaag samen met mam boodschappen gedaan, terwijl pap het gras maaide.

Ik zou best willen dat de bevalling vannacht begint, heel snel in ieder geval. Die buik gaat steeds lager hangen. Als ik zit, rust ie bijna op mijn bovenbenen. Echt bang ben ik niet voor de bevalling. De onzekerheid over wanneer het gaat beginnen en hoe lang het gaat duren, vind ik enger. Als het eenmaal echt is begonnen en de regelmaat er in zit, weten we dat je er met een paar uur bent. Al helemaal als de verloskundige aan mijn bed staat, zou ik heel gerust zijn. Denk ik… weet ik veel… Ze zeggen dat de bevalling het mooiste moment van mijn leven wordt. Dát houd ik maar in mijn achterhoofd. En het gegeven dat mijn lichaam en jouw lichaam al 9 maanden weten wat er moet gebeuren. Dan zullen die laatste uurtjes ook wel goed gaan!

Mijn buik zal ik niet missen, die zit best in de weg. Jouw getrappel en constante aanwezigheid zal ik wel missen. Fysiek zullen we nooit meer zo dicht bij elkaar zijn als deze maanden. Deze fantastische maanden.