4 mei / 20 weken
Vanochtend voor het vertrek naar de Ardennen zijn we naar de verloskundige geweest. Ruim 20 weken oud ben je nu. Via het echo-apparaat hebben we je wel 5 tot 10 minuten mogen aanschouwen! Ongelofelijk. Je was zo bewegelijk. Alles er op en er aan. Ongeveer 27 cm lang, nog net niet te groot voor een echo. Je opende je mond. Wil je iets tegen ons zeggen? Waarschijnlijk nam je een slok vruchtwater. Je maag, nieren en hartkamers konden we duidelijk zien. Volgens de verloskundige ben je hartstikke gezond! Voor ons toch weer een enorme geruststelling. Ongerust zijn we niet echt, maar het blijft toch spannend. Pas als je geboren bent, met alles er op en er aan, zal die spanning pas wegvallen. Hoogstwaarschijnlijk is er dan weer een andere onzekerheid, maar dat zien we dan wel weer. De rest van ons leven nemen we graag de zorg van jouw leven op ons.

Met mij gaat alles ook goed. Vermoeidheid is gelukkig voorbij. ’s Avonds na mijn werk heb ik weer energie om leuke dingen te doen. Ik voel je steeds duidelijker. Vaak ben je om het halfuur beweeglijk en slaap je. Volgens mij voelde ik je voor het eerst met ± 19 weken. Dat was een prachtig moment. Het voelde als een licht plopje. Jammer, dat Joost het toen niet kon voelen. Dat vond hij zelf ook vervelend. Als je dan trapte en hij legde z’n hand op mijn buik, dan stopte je! Gisterenavond, 3 mei, heeft Joost een hartig woordje met je gesproken! Met z’n oor op mijn buik kon hij je trapjes horen én voelen. Hoe dat klinkt is voor mij een groot raadsel. Het wordt voor Joost ook al steeds echter. Vooral de echo van vanochtend heeft veel indruk op ons gemaakt. We voelen je, horen je én hebben je gezien. Maar we kennen je nog niet. Toch zit je in mijn buik, leef je eigenlijk mèt mij, doen we samen onze dingen. Ben benieuwd of ik jou straks herken en jij Joost en mij.

4 juni / 25 weken
Na Malta hebben we nóg een week vrij gehad om de kinderkamer klaar te maken. Joost heeft de commode zelf gemaakt. Het eindresultaat is hartstikke leuk! Soms zit mijn buik al in de weg. Bij het schoenenstrikken bijvoorbeeld of tuinieren. Laatst voelde ik je zo duidelijk in mijn buik! Ik probeerde een spelletje met je te spelen door in mijn buik te drukken. Dan stompte of schopte je terug. Misschien toeval of hadden we echt contact? Joost kon laatst met de toeter je hartje horen! De zwangerschap brengt Joost en mij ook dichter bij elkaar. Ieder geniet op zijn eigen manier, maar vaak genoeg genieten we samen van jou in mijn buik. Maar ook een soort nieuwe verliefdheid. Wellicht komt dat ook door de heerlijke vakantie die we gehad hebben.

Zwangerschapskwaaltjes die ‘standaard’ zijn, zijn het enige waar ik last van heb: oprispingen, brandend maagzuur, vergeetachtig, rug, stuitje erg gevoelig als ik actief ben beziggeweest of juist een dag heb gezeten. Soms steken (bandenpijn) in mijn buik. Allemaal heel normaal. Ik ben wel heel nieuwsgierig hoe je er uit ziet, naar hoe je bent. Zo erg, dat ik bijna ongeduldig word. Ik moet nog 4 maanden! Nee, blijf maar lekker zitten waar je zit.

De komende 2 maanden werk ik gewoon fulltime. Heb weinig vrije dagen meer. Ben benieuwd hoe mijn lichaam dat trekt. We zullen zien… Ik zal de dagen tot mijn verlof al snel gaan aftellen, denk ik! Werken is ineens toch niet zo leuk meer. Je prioriteiten komen al vrij snel anders te liggen. Eerst stond werk in de top 3 van gelukkig zijn. Joost, ik en werk. Nu staat het ergens onder in de top 7. Jij, familie, gezondheid e.d. krijgen toch meer waarde.

Langzaam begin ik collega’s met kinderen beter te begrijpen. Voorheen miste ik bij hen soms wel eens iets van gedrevenheid en ambities. Er zijn vast ook genoeg collega’s zónder kinderen bij wie dat ook ontbreekt…

18 juni / 27 weken
Het lijkt erop dat ik kan voelen waar je voeten liggen: links onderin voor. Daar voel ik de meeste korte snelle bewegingen. Misschien word je wel een volleyballer, dan zouden het ook je handen kunnen zijn. Deze week eerste yogales gehad. Was leuk, met 11 bolle buiken op de grond. Daar leer je ontspanningsoefeningen en ademhalingstechnieken. Het saamhorigheidsgevoel was enorm. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje! De baby zal er toch echt een keer uit moeten… Ik denk dat ik door de yogalessen nu steeds meer met de bevalling bezig ga. Die heb ik steeds voor me uitgeschoven. Nu ga ik me focussen op mijn lijf met yoga en zwemmen. Dat is wel nodig. Heb al enkele maanden niet gesport. Ik fiets wel 2 x 25 minuten naar mijn werk, meer niet.    

15 juli / 31 weken
Vorige week dinsdag kreeg ik spontaan enorme pijn in mijn lies. Toch maar verloskundige gebeld. Door die enorme buik én een rare beweging zou het een overbelaste spier kunnen zijn. Omdat ik nog 2 maanden moet heb ik een afspraak gemaakt bij een fysiotherapeute gespecialiseerd in het bekken. Zij vertelde hoe het bekken in elkaar zit en de bijbehorende gewrichten. Ook de plaats van het stuitje is me nu duidelijk. Door overbelasting van het bekken kan de pijn doorstralen naar de bilspieren en lies. Tips hoe ik moet slapen, opstaan extra oefeningen en een bekkenband die het bekken stabiel houdt werken goed. Ik ga nu (nóg) bewuster met mijn lichaam om.

Omdat ik nog 5 dagen werk moet ik als ik thuiskom echt 1 uur liggen. Vaak val ik dan 2 uur in slaap! Hierdoor ontlast ik de bekken na 8 uur werken. Dat bevalt me goed. Arme Joost, die zorgt voor het eten en de zware huishoudelijke dingen. Een echte lieverd. 

Je bent nu nog heel bewegelijk. Soms schrik ik van een harde schop of duw. Zo hard soms dat ik er een schreeuw van laat. Dit is tijdens een gesprek op het werk een keer gebeurd. Was heel grappig.   Volgens mij voelde ik gisterenavond hoe je lag. Ik voelde je beentjes, armpjes en hoofdje, denk ik. Zeker weten doe ik dat nog niet.

Vorige week zaterdag heb ik met mama stof gekocht op de stoffenmarkt in Utrecht. Je kamertje wordt echt heel leuk. Jijzelf ziet daar de eerste maanden niets van, maar wij wel!

Het is moeilijk uit te leggen hoe het voelt als je beweegt. Het lijkt soms op een overspannen spiertje, dat ik niet onder controle heb. Of een luchtbel die door mijn darmkanaal schiet. Maar soms voel ik het op zo’n onlogische plaats. Links of rechts onderin, dat het bijna kriebelt. Heel raar. Ik heb het niet onder controle, dat maakt het ook wel eens vervelend. Dat ben jij, die dat doet. 

Onze kat Sjors lijkt soms te begrijpen dat er iets bijzonders met me aan de hand is. Hij ontwijkt mijn buik, gaat eromheen liggen. Zijn gespin moet je volgens de verloskundige kunnen horen. Dan hebben jullie al kennisgemaakt. Zijn broer Sjimmy stampt gewoon in mijn buik en gaat er eerder bovenop liggen dan er omheen!    

4 augustus / 33 weken
Nog 1 week werken! Ik stop toch 5 weken voor de uitgerekende datum in plaats van 4. Allereerst omdat de werkdagen best pittig zijn. Maar het is nu ook zomer. Daar ga ik lekker van genieten. Volgens ervaren moeders haal je deze tijd later nooit meer in. Voor de rest van je leven heb je immers een kindje om voor te zorgen. Tijdens mijn verlof ga ik het hemeltje en de kasten afmaken, de gordijnen, oude kleren weggooien, foto’s inplakken, lezen, koken, bezoekjes aan mijn zusje, Ilsie, Christine etc. Kortom: heerlijk kneuteren! 

Je bent nog steeds heel bewegelijk. Gisterenavond toen we op bed lagen, was jij echt aan het gymnastieken! Je ligt al met je hoofd naar beneden. Alsof je weet dat je er zo uit moet. Met je rug lig je naar mijn buikwand toe. Soms met je voeten rechts, soms links. Wie weet… Wij voelen dan echt een bult aan de buitenkant van mijn buik. Soms vraag ik je dan iets rustiger aan te doen en masseer ik de plek van de bult. Vaak helpt dat wel.

Soms zit die buik behoorlijk in de weg. Ik voel me ’s ochtends het prettigst. Dan lijkt mijn buik kleiner. Na een dag werken voel ik me ’s avonds zwaar, moe en onhandig. Hopelijk verandert dat als ik stop met werken. Half augustus wordt pas de box, de wagen en de maxicosi geleverd. Balen dat het nog zo lang duurt! Dat gevoel zal een soort nesteldrang zijn: dat alles in orde moet zijn voor jouw komst.

Het ontwerp voor het kaartje is al ver klaar. Het wordt wel iets bijzonders. Je naam wisten we al voordat je ‘gemaakt’ werd. Op Ameland bedachten we in ieder geval de jongensnaam. De meisjesnaam kwam wel wat later. Van beide namen zijn we nog steeds heel zeker. Op dit moment staat de jongensnaam op de 52 ste plaats in de top 100. De meisjesnaam op de 32 ste. Eigenlijk onzin dat we zo geheimzinnig doen over je naam. In andere culturen zijn ze daar veel opener in. Het is een soort traditionele romantiek. Net zoiets als dat niemand mag weten wat de bruid aanheeft. We noemen je gewoon ‘Kleintje’. We willen ook niet weten of je een jongen of een meisje bent. Die verrassing hoort er ook bij! Het is cliché: als je maar gezond bent!